Marlies Verschueren: “Stand-up is mijn levensmissie”

“Ik had nooit gedacht dat ik stand-up comedy zou doen, zeker niet vóór mijn transitie. Ik was eigenlijk een heel introverte man, altijd op zoek naar privacy. Ik klaagde zelfs dat ik nooit alleen was. Nu is het totaal anders. Ik kan niet meer alleen zijn, ik wil tussen de mensen zijn. Ik ben met zevenhonderd dingen tegelijk bezig. Ik ben bezig met de verkoop van mijn zaak, ben met mijn dochter een nieuwe horecazaak gestart en daarnaast regisseer ik een stuk voor het Antwerp Queer Theatre dat ik mee heb opgericht. Ik heb het gevoel dat ik verloren tijd moet inhalen. Ik ben al wat ouder, dus nu moet het gebeuren!”

“Op een podium staan en mezelf zo blootgeven is natuurlijk spannend, maar uit de kast komen was duizend keer moeilijker. Mijn eerste optreden was heel spannend, maar gelukkig ging het goed. De mensen lachten. Daarna ben ik blijven spelen, in cafés, parochiezalen, voorprogramma’s. Mensen wisten nooit op voorhand dat er een trans vrouw op het podium zou staan. In het begin bracht ik dit nog met een ‘sorry, ik ben transgender’. Maar intussen is mijn zelfvertrouwen gegroeid en zeg ik gewoon ‘ik ben transgender’. Ik heb eigenlijk nog nooit een negatieve reactie gehad. Mensen luisteren, ze zijn nieuwsgierig. Dit is een verhaal dat ze nog niet gehoord hebben.”

“Ik werk met persoonlijke anekdotes, uitvergroot, soms absurd. Humor is heel belangrijk, het werkt verbindend. Ik heb in de meest uiteenlopende plekken gespeeld: van bikercafés tot culturele centra, en overal werkt het, vinden mensen elkaar in de lach.”

“Ik voel dat optreden echt mijn levensmissie is. Door mijn humor luisteren mensen. Ze krijgen informatie, durven vragen te stellen en zo leren ze bij. Ik breng alle verhalen zeer authentiek. Het publiek mag ook vragen stellen, en ja: dat kunnen ook persoonlijke of serieuze vragen zijn. Ik antwoord altijd zeer oprecht, dat ben ik mijn publiek verplicht.”

Transfobie is een vorm van vrouwenhaat

“Soms is de thematiek aan de zware kant. Wat wil je? Wat er vandaag in de wereld gebeurt ten aanzien van trans personen stemt me niet vrolijk. Soms moet ik me ervan afsluiten. Toch wil ik mijn verhaal blijven vertellen, want de haat tegenover trans personen komt vaak van heel diep. Het gaat over de afwijzing van al wat vrouwelijk is. Ik zou durven zeggen: transfobie is een vorm van vrouwenhaat.”

“Mijn eigen traject was niet eenvoudig: een heel leven met genderdysforie. Als tiener was ik zeer androgyn. Toch ben ik een klassieke weg ingeslagen: huwelijk, kinderen. Maar het bleef knagen en toen ik besefte dat een transitie mogelijk zou zijn, kon ik het idee niet meer loslaten. Eén vraag knaagde wel. ‘Ben ik wel trans genoeg? Ben ik ongelukkig genoeg om alles op het spel te zetten?’ Lang dacht ik van niet, maar nu wel. Ik leef nu pas echt.”

“Uit de kast komen was enorm moeilijk, zeker omdat je mensen pijn doet. Mijn vrouw is niet lesbisch waardoor wij uit elkaar gegaan zijn. Ik weet dat mijn dochter soms haar papa mist. Het blijft moeilijk, maar toch voelt het voor mij als de enige juiste richting.”

“Met stand-up ben ik gestart om mijn stem te leren gebruiken. Ik durfde in het begin niet meer spreken omdat mijn stem zo laag was. Ik volgde logopedie en op een gegeven moment schreef ik me in voor een cursus stand-up comedy. Ik wil het blijven doen, het is een beetje verslavend: die kick als een zaal lacht. Ik wil graag op tournee, ik wil mijn verhalen vertellen, de mensen laten lachen en toch een boodschap meegeven. Dat is voor mij de manier geworden om in de wereld te staan.”